سزاوار است حال دوستان آل‌محمد(ص) به حکم دوستی و ایمان به خداوند بلندمرتبه و بزرگ و رسول کریم، در دهه اول محرم تغییر کرده و در دل و سیمای خود، آثار اندوه و درد این مصیبت‌ را آشکار کنند.
عارف کامل مرحوم حضرت آیت‌الله میرزا جوادآقا ملکی‌تبریزی در کتاب شریف‌المراقبات درخصوص ماه محرم‌الحرام نوشته است: سزاوار است حال دوستان آل‌محمد - که رحمت خدا بر آنان باد - به حکم دوستی و وفا و ایمان به خداوند بلندمرتبه و بزرگ و رسول کریم، در دهه اول محرم تغییر کرده و در دل و سیمای خود، آثار اندوه و درد این مصیبت‌های بزرگ و دردناک را آشکار کنند.
باید مقداری از لذایذ زندگی را که از خوردن و نوشیدن و حتی خوابیدن و گفتن به دست می‌آید ترک کرده و مانند کسی باشند که پدر یا فرزند خود را از دست داده است. نباید صرفا احترام خود و نزدیکان‌شان باشد و لازم است که خدا و پیامبر و امامش - رحمت خداوند بر آنان باد - را بیش از خود، فرزندان و نزدیکانش دوست داشته باشد.
خداوند متعال می‌فرماید: بگو اگر پدران و پسران خود را بیش از خدا و رسولش و جهاد در راه او دوست دارید، منتظر باشید تا خداوند مطلب موردنظر خود را انجام داده و شما پشیمان و زیانکار شوید.
یکی از فرزندان کوچکم در دهه اول محرم فقط نان خالی و بدون خورش می‌خورد و تا جایی که می‌دانم کسی به او نگفته بود که این کار را انجام دهد و گمان می‌کنم سرچشمه این کار دوستی باطنی او بود. حال اگر کسی نتواند در تمام دهه اول این کار را انجام بدهد، باید در روز تاسوعا، عاشورا و شب یازدهم نان خالی بخورد و در روز عاشورا، تا عصر خوردن، آشامیدن و حتی سخن گفتن -مگر آنکه لازم باشد- و دیدار با برادران دینی را ترک کرده و آن روز را روز گریه و اندوه خود قرار دهد و نیز در 
دهه اول، هر روز امام‌حسین(ع) را با زیارت عاشورا زیارت کند و اگر می‌تواند مراسم عزاداری آن حضرت را در منزل خود با نیتی خالص برپا کند، باید همین کار را بکند.