بدون تردید اخلاص در عمل و به‌عبارت‌دیگر، عمل را فقط و فقط برای جلب رضایت حق انجام دادن و احدی را در عمل شرکت ندادن، عمل را در قله ارزش قرار می‌دهد و سودی سرشار در دنیا و آخرت نصیب انسان می‌کند و سبب بقای عمل و منافعش به‌صورت حقیقتی ابدی می‌شود. کسی که خود را برای خدای متعال خالص کند باید دید که چقدر گیرش می‌آید، اصلا عمل خالص قابل ارزش‌گذاری نیست و فقط به دست پروردگار مهربان عالم است. کسانی که دین و ایمان و تکیه‌گاهی مثل پروردگار مهربان عالم ندارند، نمی‌توانند عمق و حقیقت مشکلات و بلایا را درک کنند اما کسی که اهل خدا و وحی و ائمه(ع) است می‌داند و یقین دارد که اگر مشکلی سراغش آمده، از هر نوعی که باشد، پروردگار عالم این مشکل را برای او، هم در دنیا و هم در آخرت، تبدیل به یک نعمت دائم، ابدی و همیشگی خواهد کرد. درمورد اخلاص چقدر در آیات و روایات مطالب زیادی وجود دارد و داستان‌های عجیبی نیز در این مورد نقل شده است که چه افرادی خود را مصمم کرده بودند که جز برای رضای خدا ،کاری انجام ندهند و باید دانست که کسی که به خداوند پناهنده می‌شود از هر خطری در امان و در حفاظت پروردگار عالم است و این نتیجه اخلاص است. اینکه به ما دستور داده‌اند کار خیر را پنهانی انجام دهید همه به‌خاطر عیار خلوص آن است. اینکه در روایت آمده است که یک ضربه امیرالمومنین(ع) در جنگ خندق از عبادت جنس و انس بالاتر است به‌خاطر عیار خلوص حضرت بود، چراکه حضرت علی(ع) «فناء فی‌الله» و «بقاء بالله» بودند و چنین کسی که «فناء فی‌الله» هست، همه را به‌خاطر عبادت خدای متعال انجام می‌دهد. استاد انصاریان با اشاره به فرازی از زیارت اربعین که می‌فرماید: «وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیکَ» یعنی اینکه سیدالشهدا(ع) در روز عاشورا در برابر آن همه مصیبت و بذل عزیزانش از خدای متعال هیچ توقعی نداشت و من طی این همه سال که منبر رفته و روایت دیده و نقل کرده‌ام هنوز معنای این فراز زیارت اربعین را نفهمیده‌ام. هیچ مکتبی در عالم استوار نیست و قوام ندارد، جز مکتب اهل‌بیت(ع)، بقیه مکاتب روی آب بنا نهاده شده‌اند و قوامی ندارند.
شیخ حسین انصاریان