اتحاد مقدس، توصیه و نقشه راهی از سوی رهبر شهیدمان بود بود در برابر دشمنان بیرونی و فتنه‌های درونی که بعد از جنگ 12 روزه به منشور سیاسی تبدیل شد. منشوری که تمام سیاسیون ملزم به رعایت آن هستند اما گویا قرار نیست برخی از سیاستمداران از گذشته درس بگیرند آنهایی که گوش شنوایی در برابر تذکرات پشت تریبون نداشتند امروز هم در برابر توصیه رهبر انقلاب، آیت الله سید مجتبی خامنه ای درباره پرهیز از اختلافات پوچ سیاسی خود را به خواب زده اند.

لقب انقلابی را یدک می‌کشند اما هیچ ابایی از تهمت زدن و زیر سوال بردن مسئولان ندارند. در گذشته، همین جماعت سرداران شهید را به «ترس از جنگ» متهم می‌کردند. امروز هم مردان دیپلماسی را به «عقب‌نشینی در برابر دشمن» متهم می‌کنند. هنرشان تنها «دلواپسی» و تخریب است، بی آنکه خود هیچ کارنامه قابل اعتنا و هیچ مسئولیت پذیرفته‌ای در آن حوزه‌ها داشته باشند.

این روزها، باز هم همان سناریوی تکراری در حال اجراست. عده‌ای از نمایندگان مجلس و چهره‌های سیاسی، بی‌آنکه کوچکترین درکی از شرایط جنگی کشور داشته باشند، با اظهارات آتش‌افروز، به دنبال دو قطبی‌سازی جامعه و اختلاف‌افکنی هستند. بهانه هم این بار «مذاکره» است؛ مذاکره‌ای که به تصریح سپاه پاسداران، در امتداد میدان جنگ تعریف می‌شود، اما این جماعت آن را به دستاویزی دم‌دستی برای بازی‌های سیاسی خود تبدیل کرده‌اند.

نمونه اخیرش سخنان نماینده‌ای بود که آشکارا حامیان مذاکره را تهدید کرد: «اگر بخواهند چیزی را خلاف نظر رهبری تحمیل کنند، خانه‌هایشان را بر سرشان خراب خواهیم کرد». آنچنان ادبیات خشنی که روزنامه «جمهوری اسلامی» را به واکنش واداشت و او را فردی با کمترین رأی تاریخ معرفی کرد. در مقابل، ۲۶۱ نماینده مجلس نیز با بیانیه‌ای صریح از مذاکره حمایت کرده و خط افراطی را رد کردند.


اختلافاتی که منجر به موضع گیری رهبر انقلاب شد و ایشان با قاطعیت فرمود: «به مردم بگوئید در میادین حرفی که برای تضعیف دولت و تضعیف تیم مذاکره باشد اصلاً به زبان نیاورید». اما گویی این هشدارها هیچ اثری ندارد.

امروز نیز رهبر انقلاب، ایجاد تفرقه و تجزیه‌ اجتماعی را نقشه دشمن برای جبران شکست‌های میدان نظامی دانستند و از همه سیاسیون خواستند «برای پاسداری از وحدت صفوف منسجم و به‌هم‌پیوسته ملّت، اهتمام ورزند و اختلافات غیرموجّه و حتی موجّه را، به تنازع و تفرقه تبدیل نکنند.» اما سؤال اینجاست: قرار است این خوابِ سنگینِ مخاطبان تریبون‌ها تا کی ادامه پیدا کند؟ قرار است چند بار دیگر اشتباه تاریخی تکرار شود؟ «اتحاد مقدس» تنها سپر پولادینی است که می‌تواند کشور را از این گردنه سخت عبور دهد. اما اگر مخاطبان تریبون‌ها همچنان خود را به خواب بزنند، چه کسی قرار است این سپر را بالا نگه دارد؟