ناامید کردن مردم خیانت است
پس از حواشی اخیر درباره برنامهسازی در تلویزیون، رامبد جوان نسبتبه این مساله واکنش نشان داد. رامبد جوان در گفتوگو با ایسنا همزمان با شروع مسابقه «خندانندهشو» درباره برنامه «خندوانه» گفت: «حدودا ۱۸سال پیش، روزی که تصمیم گرفتم برنامهای با موضوع خنده و خندیدن بسازم، وضعیت بهتر از الان بود. گرفتاریهایمان را داشتیم ولی اوضاع آرامتر بود.
۹۰۰مقاله ترجمه و به پایه علمی «خندوانه» تبدیل شد. مثلا در این مقالات ثابت شده بود که اگر بخندید مغز فریب میخورد و شروع به ترشح هورمونهای شادیآور میکند؛ در نتیجه حالتان بهتر میشود و ... همینها باعث شد تا برای ساخت «خندوانه» مصر شوم و این برنامه کلید بخورد.
اینکه مدام از حال بد بگوییم، سادهترین نوع برخورد است. اینطور نیست که شرایط را درک نکنیم، خود من هم برای اینکه حالم بد باشد دلایل بسیار زیادی دارم؛ چون من هم در همان شرایط و روزگاری زندگی میکنم که بقیه زندگی میکنند و سختیها را درک میکنم. من هم میدانم اوضاع و شرایط مساعد نیست اما انتخابم حال بهتر است. یک آدم افسردهای که برای بهتر شدن حالش میجنگد و تلاش میکند، نسبتبه آدمی که افسردگیاش را پذیرفته و کاری نمیکند آدم موثرتری بوده و بهتر از پس زندگیاش برمیآید.
آدمهای بسیاری در «خندوانه» به من گفتهاند آقای جوان ما قرص اعصاب میخوردیم اما با تماشای «خندوانه» دیگر قرص نمیخوریم. یکی میگوید من بیکار بودم «خندوانه» نگاه کردم انگیزه گرفتم رفتم کار پیدا کردم. زوجی میگویند ما داشتیم از هم جدا میشدیم «خندوانه» به ما انگیزه داد که جدا نشویم و ... پس ماجرا انگیزه است و این نیست که ما چقدر شادیم. ما میگوییم به خودتان کمتر فشار بیاورید و منتظر نباشید که دیگران کمکتان کنند؛ خودتان برای خودتان باید کاری کنید تا از شرایط افسردگی و ناامیدی قابل تحمل شود یا کمرنگ شود. «خندوانه» به مردم میگوید که دوام بیاورید؛ حتی اگر سخت باشد، کوچکترین
روزنه امید را پیدا کنید.
اما وقتی کار به انتقاد میرسد، اکثریت منتقدان کسانی هستند که برنامه را کامل نگاه نمیکنند و اگر از آنها بپرسید گزیدهای از برنامه را در شبکههای مجازی دیدهاند؛ گزیدههایی که ممکن است با شیطنت انتخاب شده باشد و مفهوم کلی برنامه را نشان ندهد. خائنانهترین رفتار با آدمها این است که امید را از آنها بگیری. وقتی امید نباشد آدمها از بین میروند. ما باید تا لحظه آخر به یکدیگر امید بدهیم.
