چهره‌به‌چهره با مردم که با استقرار مجلس انقلابی رنگ و بوی دیگری به خود گرفت، حالا در سیل تابستانی، مسوولان را در کانون‌های بحران و در کنار آسیب‌دیدگان قرار داده است. حضور ملموس مسوولان دولتی و غیردولتی در مناطق سیل‌زده و تلاش برای حل مشکلات و روحیه‌بخشی به مردم اما باز هم عده‌ای را نگران کرده است. انتقادهای سطحی و تشبیه مناطق سیل‌زده به آتلیه اگرچه آسیب‌های مالی، جانی و عاطفی مردم این مناطق را تسکین نمی‌دهد اما به‌خوبی رضایت‌خاطر مدیران تکنوکراتی که داعیه مدیریت بحران را داشتند، فراهم می‌کند. مسوولان دولت و مجلس گذشته در بلایای طبیعی که در سال‌های گذشته نمود قابل‌توجهی در کشور داشته است، نه‌تنها اعتقادی به حضور تاثیرگذار میدانی نداشتند، بلکه مانند رؤسای خود تنها به مدیریت از پشت درهای بسته و انتقال پیام و دستور اکتفا می‌کردند؛ موضوعی که گویا منتقدان فعلی یا آن را فراموش کرده اندیا اراده‌ای برای یادآوری آن ندارند.
صید ماهی سیاسی از آب گل‌آلود سیل اگرچه در برابر بسیاری از راهبردهای برخی منتقدان در ماه‌های گذشته، قابل اعتنا نیست اما نباید از این مهم غفلت کرد که همیاری در بحران‌ها، اصلی انسانی است؛ حضور میدانی و مواجهه موثر با مشکلات مردم وظیفه همه مسوولان فارغ از جناح و جبهه‌بندی‌هاست. همانطور که انتقاد از کم‌کاری مسوولان و بی‌توجهی به مشکلات مردم حق تمام ایرانیان است، سیاه‌نمایی و وارونه نشان دادن حقایق، ضربه به اعتماد مردم و ناامید کردن آن‌ها از حال و آینده کشور است.