جنگ چهل‌روزه اخیر آمریکا و اسرائیل علیه ایران، برخلاف محاسبات کاخ سفید، نه تنها تهران را به زانو درنیاورد، بلکه نقشه استراتژیک منطقه را به ضرر واشنگتن تغییر داد. ایران با استقلال و مقاومت خود ثابت کرد که ابرقدرت‌ها دیگر نمی‌توانند یک جانبه عمل کنند. این شکست راهبردی، کاخ سفید را به فاز جدیدی از دیپلماسی چماقی سوق داده است؛ دیپلماسی که در آن جای هویج‌های همیشگی، تهدید به انفجار و باج‌خواهی آشکار نشسته است.

ترامپ که به تازگی با مخالفت صریح عربستان و قطر برای استفاده از پایگاه‌هایشان جهت اقدام نظامی علیه ایران مواجه شده، اکنون لحنی آمرانه در پیش گرفته است. او کشورهای عربی را مدیون آمریکا می‌داند و با صراحت می‌گوید: «فکر می‌کنم آنها به ما بدهکار هستند» و اگر به پیمان ابراهیم نپیوندند، منطقه‌شان امن نخواهد ماند. این رویکرد، یادآور تاکتیک‌های باندهای مافیایی است، جایی که متحدان سنتی به گروگان‌های استراتژیک تبدیل می‌شوند.
او البته پا را از تهدید سیاسی فراتر گذاشت و در جلسه کابینه خود عمان را تهدید به «انفجار» کرد. تهدیدی که همه را در شوک فرو برد. ترامپ در جلسه کاخ سفید گفت: «عمان باید رفتار بهتری داشته باشد اگرنه ما آنها را منفجر خواهیم کرد». وزارت خارجه آمریکا هم اظهارات تهدیدآمیز ترامپ علیه مسقط را بازنشر کرد تا نشان دهد تهدید عمان از سوی آمریکا جدی و رسمی است.

خواسته ترامپ در شرایطی است که اعتماد به وعده‌های امنیتی و اقتصادی آمریکا از بین رفته است و او نمی خواهد موازنه جدید قدرت در منطقه و جهان را بپذیرد. کشورهایی که تمام تخم‌مرغ‌ها و تریلیون‌ها دلار خود را در سبد آمریکا قرار دادند، امروز دریافته‌اند که امنیت پایدار منطقه، جز با اتحاد و برادری کشورهای مسلمان با یکدیگر حاصل نمی‌شود، چرا که آنچه کاخ سفید به آنها می دهد نه حمایت و پشتیبانی بلکه تسلیم کامل در برابر برنامه‌ها و خواسته‌های آمریکا و رژیم اشغالگر اسرائیل است.

امروز بیش از هر زمانی نظم جدید در منطقه در حال ظهور است که در این نظم دیگر بر محور دیکته‌های یک ابرقدرت فرسوده نمی‌چرخد، بلکه بر اساس واقعیت‌های جدیدی شکل می‌گیرد که در آن کشورهای منطقه برای حفظ منافع ملی خود، خواهان مشارکت برابر هستند، نه اطاعت کورکورانه.