رفتار ترامپ، الگویی از «تهدید تا مرز اقدام و سپس توقف» است. بررسی توییت‌های ترامپ در تروث سوشال نشان می‌دهد که او عمدتاً در حال گفت‌وگو با خود و ساخت روایتی متناقض است. بطور مثال او ابتدا روایت فتح می‌کند و مدعی می‌شود «حتی اگر ایران رسماً تسلیم شود، باز هم رسانه‌هایی مثل نیویورک تایمز آن را به عنوان پیروزی تهران گزارش خواهند کرد»، سپس چند ساعت قبل از اعلام توقف حمله، در پستی اولتیماتوم می‌دهد: «برای ایران ساعت در حال تیکتاک است... وقت طلایی است.»! و بعد از مدت کوتاهی اعلام می‌کند که پس از صحبت با رهبران عرب، حمله بزرگ را «فعلاً» متوقف کرده است، یا مانند آنچه در عملیات آزادی تنگه گذشت. سناریویی که دو بار تکرار شد و هر دوبار در کمتر از 24 ساعت او از عملیات اسکورت نظامی کشتی‌ها عقب‌نشینی کرد.

نظرسنجی مشترک نیویورک تایمز و کالج سینا نشان می‌دهد که جنگ با ایران در میان رای‌دهندگان آمریکایی عمیقاً ناپسند است و محبوبیت ترامپ را به شدت کاهش داده است. براساس این نظرسنجی 70 درصد امریکایی با جنگ علیه ایران مخالف هستند. تحلیلگران معتقدند او بین عدم تمایل به پذیرش شکست و ترس از هزینه‌های سیاسی جنگ، گیر کرده است.

الگوی رفتاری ترامپ در روزهای اخیر کاملاً گویای «خودکنسلی» است. ترامپ از زمان آغاز جنگ، حداقل شش بار مهلت‌ها را تمدید کرده و حملات برنامه‌ریزی‌شده علیه ایران را به تعویق انداخته است. او ابتدا یک پروژه تعریف می‌کند و سپس اولتیماتوم می‌دهد و بعد از آن خبر متوقف شدنش را می‌دهد، و بعدش از پشیمان شدن، آن را توجیه می‌کند. یک حلقه باطل از تهدید، عقب‌نشینی، توجیه، و تکرار.

همچنانکه در عقب نشینی از حمله نظامی جدید، می گوید به درخواست برخی مقامات کشورهای عربی از حمله به ایران منصرف شده است در حالیکه رسانه عبری « روتر نت» مدعی شد: « شماری از مسئولین در کشورهای شورای همکاری خلیج فارس در گفتگو با این رسانه اعلام کردند، اصلا از طرح دونالد ترامپ در مورد ایران اطلاعی نداشتند و هیچ یک از این کشورها هیچ نوع درخواستی برای تعلیق یا به تاخیر انداختن تهاجم نظامی به منطقه را نداشته‌اند.» در بسیاری از موارد نیز پادرمیانی مقامات پاکستانی که میانجیگری مذاکرات ایران و آمریکا را برعهده دارند را دلیل عقب‌نشینی‌های خود نام برده بود.

این اظهارات متناقض، تهدیدها و اولتیماتوم‌های پیاپی ترامپ که نهایتا به عقب‌نشینی منجر می‌شود نه نشانه تاکتیک سیاسی بلکه «سردرگمی استراتژیک» و «توهم» تعبیر و تفسیر می‌شود.

ترامپ نمی‌تواند بپذیرد که شکست خورده، بنابراین از این شاخه به آن شاخه می پرد و دائما اهداف جنگ را تغییر می‌دهد. او مدام در حال روایت‌های متناقض برای پیروزی جعلی‌اش در رویارویی با ایران است. بطوریکه رکورد ۳۷ توئیت در ساعت و ۳۰۰ موضع در روز را ثبت کرده است.

برای همین است که دیگر توئیت‌های او اثر ندارد و تاکنون نتوانسته با این تهدیدات بر تصمیمات ایران تاثیر بگذارد. دیگر حتی بازارهای جهانی و حتی خیابان وال استریت نیز به توئیت‌های او بی تفاوت هستند. درواقع ترامپ در یک جنگ در دنیای مجازی و درون ذهن خود ترامپ است .گاهی آنقدر غرق این بازی می‌شود که فراموش می‌کند طرف مقابل اصلاً توجهی به مونولوگ او ندارد. او در دامی افتاده که خودش طراحی کرده، یعنی حمله بدون دلیل به ایران و چنان در این جنگ خط قرمزهایی کشیده که حالا یا باید جنگ کند (که نمی‌خواهد) یا ضعف نشان دهد (که نمی‌تواند).