دوست دارم از همه اشخاص، سازمان‌ها و خالقان محصولاتی که در جنگ بزرگ رمضان کنار مردم ایران بودند تشکر کنم.

رسانه در این جنگ انصافا خوب عمل کرد، عقب نماند و توانست دستاورد در میدان را برای ما ملموس کند. یکی از سازمان‌هایی که موشک های رسانه ای خوبی پرتاب کرد اوج بود.

اولا، برنامه فوق‌العاده به وقت ایران که از اغراق و شعار زدگی به دور بود. در مرز واقعیت تحلیل می‌کرد. متکی به اخبار یواشکی نبود و آنچه از اخبار عیان بیرون می‌آمد تحلیل و آنالیز می‌کرد. قدرت دشمن را دست کم نمی‌گرفت و سعی می‌کرد حقیقت را بگوید. وحید حضاب، نیما اکبرخانی و سرباز روح الله رضوی در تمیزترین و دقیق‌ترین احوالات میدان را توصیف می‌کردند. این تحلیل در مرز واقعیت باعث شد خیلی‌ها که اخبار کلاسیک ایرانی را جانبدارانه می‌دانستند جذب این سه جوان بشوند. این اولین محصول اوج برای مخاطب ایرانی بود.

دوما؛ شهیدی‌فر مجری محبوب و آرام تلویزیون که سال‌های سال بود به ندرت جلوی دوربین می‌آمد، برای ایران و احوالات اجتماعی جنگ، برنامه «من ایرانم» را ساخت. مانیفست برنامه یکرنگی و وحدت و نزدیک کردن دل‌ها در احوالات سخت و طاقت فرسای جنگ بود. آغوش باز اوج و شبکه نسیم برای مهمان‌های کمتر دیده شده در تلویزیون، من ایرانم را جذاب کرد. ما نیاز داشتیم کسی با تبسمی بر لب، با زبانی نرم در اوج بمباران به ما بگوید مردم این روزها هم می‌گذرد ما همیشه باهمیم.

سوما؛ گل طلایی اوج در موشک‌هایی که در جنگ شلیک کرد انیمیشن‌های لگویی بود. چیزی که در دنیا صدا کرد و تبلیغات جنگی ایران را به گفته دوست و دشمن یک سروگردن از امریکا بالاتر بود. در جنگ با سلطان تکنولوژی و خالق هنر هفتم، این انیمیشن‌های ایرانی بود که با خلق لحظه‌های طنز، استفاده از زبان بین‌المللی، موسیقی درست، حسابی برای تشنگان حقیقت در دنیا جذابیت ایجاد کرد. صدای لگوهای ایرانی اجازه پروپاگاندای همیشگی آمریکا در جنگ هایش را گرفت. امریکا نه توانست مشروعیت بمباران را جلو ببرد نه توانست حس پیروزی را به مردم دنیا حقنه کند.

دم همه بچه‌های اوج از روزی که این شجره طیبه کاشته شد، تا امروز گرم.